Rozdział 76

"Czasami musisz stracić wszystko, by znowu to zdobyć, a ponowne zdobywanie jest słodsze przez ból straty"."

Mam nadzieję że pomoc Andrei przyniesie mi lepsze dni. Nowe jutro. Nowe dni i odrodzenie samej siebie. Miałam siłę by walczyć o swoją przyszłość i się nie poddam. Byłam w odpowiednim miejscu z bardzo dobrymi ludźmi,oni bez żadnych pytań przyjęli mnie do swojego grona. Za to będę im zawsze wdzięczna . Musiałam iść dalej. Życie się nie skończyło.  
         ~ Mijały dni i tygodnie. Uzupełniałam się z dnia na dzień czując że pewne rany się zabliźniają...Niestety miewałam koszmary w których było całkowicie odwrotnie i coś mi mówiło że to nie koniec moich łez.... Co jak co ale te myśli prześladowały mnie od dłuższego czasu..... Codziennie chodziłam do pracy i wypełniałam swoje obowiązki. Codziennie widziałam uśmiechy moich przyjaciół i dzięki nim wiedziałam że jestem u siebie. Jadłam wstawałam i jadłam. Dużo czasu spędzałam w kuchni wraz z Tomasem i Andreą. W wolnym czasie drażniłam się z Alejandrem przed którym nic się nie dało ukryć. Natan gdy bywał u swojego kuzyna także przyprawiał go o rogi. Nie odczuwałam straty tak bardzo....tak przynajmniej chciałam. Ból powracał nocą gdy wspominałam dawne czasy.Tylko po co ja to robiłam? By jeszcze bardziej się zdołować? Tak bo nic innego mnie nie prześladowało tak bardzo jak to. W pewnym stopniu już się z tym pogodziłam a z drugiej...wciąż obwiniałam się za zdradę. Na początku było ciężko opamiętać się ale Andrea i Tomas zadbali o to bym cały czas była czymś zajęta. 

                                                                      2 lata później 

Usłyszałam męczący budzik jak co rano zwalając z szafki  butelkę z wodą. Z zamroczonymi oczami odszukałam łazienkę i zajęłam się sobą. Umyłam włosy i zęby dodając do tego nałożenie maseczki. Słońce miło oświetlało mi pokój dodając mi do dzisiejszego dnia energii. Uśmiechnęłam się w duchu w podskokach schodząc na dół. Przez ten czas niewiele się zmieniło. Andrea wciąż zarywa do Tomasa tylko że teraz on już się nie opiera,z każdym dniem widzę ich chemię która wisi w powietrzu.Cudownie jest widzieć dwoje ludzi który tryskają miłością do siebie nie zapominając o mnie. Każdego dnia sprawiają że uśmiech nie schodzi mi z twarzy i każdego dnia widzieli mnie taką samą. Jak co rano odbieraliśmy swoje przydziały i mieliśmy niezły ubaw.
 -znowu ci się upiekło!-zmrużył oczy Tomas- masz dwie przerwy a ja tylko jedną i to 10 min!-zaśmiał się niemal kładąc się na ziemie. Pokazałam żeby się walnął w swój pusty łeb po czym schował do kieszeni uniformu notes i razem wyszliśmy z kuchni. Adrea dołączyła do nas gdy tylko przekroczyliśmy próg głownej sali
 -Al chciał cię widzieć-dodała Hiszpanka
 -mnie? czyżbym miała zmienić posadę?-uniosłam brwi po czym szybko pomaszerowałam do mojego zarządcy. Nie pukałam,dobrze wiedział że nie mam takiego zwyczaju. Tomas mnie tego nauczył. Jak coś to wina leży po jego stronie. Minęły 2 lata odkąd ponownie stanęłam w jego biurze.
 -Hej Al...-chrząknął na te słowa-Panie Alejandro-przełknęłam głośno ślinę cicho się śmiejąc
 -Wezwałem cię tutaj z pewnej przyczyny a no takiej że...powie ci o tym dyrektor-odsunął się i pojawił mi się przed oczami nowy obraz.
Wysoki spasiony mężczyzna. To DYEREKTOR? Wyglądał mi na woźnego
 -Panno Montez  awansowała pani-dodał z uśmiechem wyglądając mojej reakcji.Mrugała oczami próbując przyswoić sobie tą informację. Ja awansowałam? A może to było coś innego?
 -słucham?-spytałam nie mówiąc że nic do mnie nie dotarło
 - Dostała pani awans-powiedział wysoki mężczyzna poprawiając krawat.
 -ja? tzn naprawdę?-poprawiłam się zerkając na Alejnadra. W głowie miałam już ten krzyk "Mamy cię!" i pełno confetti w biurze Alexa. Tak jednak się nie wydarzyło czyli....czyli rzeczywiście awansowałam.
 -już od dawna chcieliśmy to pani przekazać ale nie było okazji więc teraz pani może się cieszyć awansem-temu facetowi nie znikał uśmiech z twarzy. Nie wiedziałam co zrobić jak się zachować.Nic. Pustka,czarna dziura.
 -Dziękuję-powiedziałam uściskując ręce Alejandra i Dyrektora którego imienia nie zdążyłam poznać. No trudno,przy następnej okazji. Gdy dyrektor wyszedł zaczęłam swoje dzikie tańce które wyglądały tragicznie przy schodach wyjściowych. Nie mogłam się powstrzymać od pisku ale najszybszą rzeczą jaka przyszła mi do głowy to taka by powiedzieć to Tomasowi i Andrei. Jedynym miejscem gdzie mogłam ich znaleźć była jadalnia gdzie oboje nakrywali stoły.
 -powiem wam nowinę-powiedziałam powstrzymując się od pisku który był niemalże słyszalny w moim głosie
Odwrócili się z zapytaniem na ustach
 -Dostałam awans!-krzyknęłam tańcząc w miejscu,ludzie dziwnie się na mnie patrzyli ale nie obchodziło mnie to. Liczyło się moje szczęście
 -czyli teraz już nie będziemy się przyjaźnić?-spytali sarkastycznie
 -jestem waszym panem,klękajcie na kolana i to już-roześmialiśmy się w tym samym momencie. Widziałam po ich twarzach że są dumni ze mnie i wraz ze mną cię cieszą
 -dzisiaj po pracy razem to uczcimy-powiedziałam odzyskując normalny ton głosu.
 -dostała awans i już robi imprezy.....to jest prawdziwy szef-dostałam prawego kuskańca jednocześnie zanosząc się śmiechem. Poprawiłam swój uniform i poszłam zajrzeć do kuchni. Kuchnia to następne miejsce w którym uwielbiałam przebywać. Gdy tylko przekroczyłam próg poczułam zapach.....
 -co tak wybitnie pachnie?-spytałam nie dostając odpowiedzi. Cicho i głucho,
Gdzie podział się Rodrigo? Podeszłam bliżej garnków i ujrzałam same pyszności. To były homary,owoce morza,zupa kremowa,udziec z szynką parmeńską i wiele innych dań których sama jeszcze nigdy wcześniej nie widziałam. Było tyle dań...czyżby szykowało się coś większego? Do kuchni wparował Alejandro
 -nie mogłem cię znaleźć-wydyszał- mam pilny wyjazd i musisz mnie zastąpić-sapnął podając mi różne kartki
 -ja..? ale ja tylko?......-mówiłam cicho
 -przecież jesteś moim następcą czy nie?-spytał z uniesionymi brwiami
- twoim zastępcą?-zdziwiłam się robiąc duże oczy. Zabrakło mi języka w gębie.
 - ach...-złapał się za głowę- dzięki awansowi z głównego kelnera wchodzisz na zastępcę-westchnął- ja też za nim stałem się zarządcą byłem zwykłym kelnerem-dodał zawieszając na haku swój uniform.  Nie wiedziałam jak się zachować powinnam się odwrócić czy jak? W końcu nadal stał wyżej ode mnie. Gdy zdjął uniform dopiero teraz dostrzegłam jego wygląd poza pracą. W pracy i tak świecił perfekcją ale poza nią....
 -teraz masz okazję wykazać się swoją organizacja-dodał-przyjdzie do nas klient który chce zorganizować u nas swoje urodziny i zależy mu na dobrym lokalu i personelu-powiedział Al
 -ale ja nie potrafię tak bez ciebie....to twoja praca....-spojrzałam na niego zmartwiona
 -obserwowałem cię od roku i naprawdę nadajesz się lepiej niż nikt inny-powiedział to tak że mimowolnie sama do siebie zaczęłam się szczerzyć. Mu także nie umknął szeroki uśmiech po opowiedzeniu mi moich obowiązków. Gorzej być nie mogło.
 -zrób to póki nie wrócę w razie pytań pytaj się Juliecie-dodał szybko i wyszedł z kuchni
 -Zaczekaj-krzyknęłam dotrzymując mu kroku- czy ja...czy mogę..
 -Alex-westchnął....-muszę to przegryźć-zaśmiał się ukazując swoje białe uzębienie-teraz jesteśmy na równi Montez-krzyknął przy drzwiach i pokazał że mnie obserwuje. Po jego wyjściu poczułam że powierzył mi swoje zaufanie i liczy że sobie poradzę. Sprostam zadaniu,jeśli Alex we mnie wierzy to i czas bym ja uwierzyła w swoje nowe stanowisko. Na recepcji zobaczyłam leżące ubranie. Wypachnione i czyściutkie z moim nazwiskiem. Nie było zwyczajne bo nie było w kolorze czerni a w kolorze bordo taki jaki miał Alejandro. Oczy lekko mi sie zaszkliły na widok gwiazdki przy swoim nazwisku. Podziwiałam swoje ubranie tak długo aż nie przypomniałam sobie że mam obowiązki. Z wielkim bananem na ustach przebrałam się we właściwy uniform. Stary powiesiłam na wieszaku przypominając sobie początki. Minęły dwa lata...dwa niezapomniane lata. Osiągnęłam wyższy poziom w pracy w której początkowo nie chciałam pracować. To się zmieniło dzięki tym ludziom którzy tak wiele mi powierzyli. Oni otaczali mnie ciepłem i miłością. Nie raz pocieszali w chwilach zwątpienia i pouczali gdy robiłam błędy. Zajmują szczególne miejsce w moim sercu. Bez względu gdzie los mnie w przyszłości zawieje...będę z nimi a restauracja Bellavista del Jardin del Norte pozostanie mi na zawsze w pamięci. Zeszłam na dół tak jakby odmieniona. Dzięki temu awansowi ponownie uwierzyłam w siebie i byłam gotowa na dalsze wyzwania.
 -mamy dzisiaj dużo gości?-spytałam Juliety przy recepcji
Ona przejrzała mnie od góry do dołu i uśmiechnęła się szeroko
 -tak miało być-powiedziała wyciągając przed siebie ramiona. Przytuliła mi pogratulowała awansu- a tak wracając to nie,wszyscy wybyli na trening-dodała uzupełniając coś w komputerze. Gościliśmy u siebie sportowców zza granicy i zawsze rano wysyłaliśmy za nimi różne napoje i catering. Dlatego Rodrigo...teraz już rozumiem. Kobieta zajęła się swoimi sprawami a ja nie miałam gdzie się podziać póki ten"klient się nie pojawi". Zostałam na dole dopatrując wszystkiego. Tuż po powrocie tych sportowców zaczyna się godzina obiadowa i kelnerzy powoli ustawiali stoły i szykowali się do wydawki. Zerknęłam na zegarek,dochodziło południe. A co jeśli przegapiłam to spotkanie? Alex mnie zabije...i pożałuje że dał mi awans a ja.....
 -przepraszam-zaczął męski głos dotykając mnie lekko po ramieniu
Odwróciłam sie gotowa na pewne rozczarowanie.Wszędzie poznałabym ten akcent.... 
 -chcę potwierdzić moja imprezę urodzinową-chrząknął wprawiając mnie w słup. Uniósł wzrok i spojrzał na mnie szukając mojego odznaczenia-Miałem zastać Alejandro a zostałem kogoś innego-podrapał się po karku
 -jestem jego zastępcą-powiedziałam cicho,czując zimne dreszcze na sobie.-Alejandro poinformował mnie o wszystkim-powiedziałam zdobywając się na odważniejszy ton
 -w takim razie dobrze-dodał mężczyzna-potwierdzam rezerwację na dzień 24 czerwca a co i jak to jeszcze będzie do ustalenia z kucharzami tak?-uniósł brwi
 -oczywiście-posłałam mu lekki uśmiech- dopniemy wszystko tak by wyszło idealnie i byłby pan zadowolony-skinęłam głową pokazując mu mniej więcej menu. Menu które sama pisałam kilka minut temu. No ładnie ciekawe czy mu się spodoba. Cały czas miał uśmiech więc mogłam wywnioskować że te danie mu odpowiadają. Ta ciekawe czy Rodrigo będzie taki zadowolony jak mu to przedstawię.
 -wszystko bardzo mi odpowiada nie wiedziałem że serwujecie tutaj takie desery-zaśmiał się-zatwierdzam i przekaż kucharzowi że tak jak tu pisze ma być zrobione
 -sama tego osobiście dopilnuję-dodałam-mogę jeszcze pańskie nazwisko?-zapytałam
Pokiwał głową i podpisał tam gdzie mu wskazałam. Omal nie dostałam zawału,chociaż tu już mogło mnie nie zdziwić z kim przed chwilą rozmawiałam. Mężczyzna odszedł pozostawiając swój numer telefonu na recepcji i coś jeszcze. Coś czego całkowicie się nie spodziewałam.  To obudziło się we mnie,odebrałam to jako powrót,jako osobiste ponowne zaproszenie do ich życia. Człowiekiem przy którym poczułam takie dreszcze był we własnej osobie Leo Messi. Położyłam całą zapisaną kartkę na blacie i puściłam swoje łzy w kuchni. Nikogo nie było wiec uznałam że muszę to przeżyć. Kiedyś musiało to wrócić. Uczucie które stłumiłam powróciło ze zdwojoną siłą. Tylko teraz miałam o tyle gorzej że stanęłam z nim twarzą w twarz i nie dostrzegłam nic by mnie poznał. Ogarnęłam się i szybko umyłam twarz bo mój makijaż spłynął jak mój spokój. Akurat że dobrze Tomas i Andrea obsługiwali w bawialni więc mogłam uniknąć ich pytań. Przyrzekłam że więcej do tego wrócę....a co jeśli to oni chcą wrócić do mnie? Jakaś część mnie ponownie obudziła w sobie żal i smutek a ta druga krzyczała że to nowa szansa że to spotkanie nie było przypadkowe. Ta data przypomniała mi jak wiele byłam w stanie znieść by być w tym miejscu i jak wiele osób musiało mi pomóc w tej zmianie. Wyrzuciłam sobie te złe myśli i weszłam na wyższy stopień hotelu. Byłam na tarasie. Przyjrzałam się temu miastu raz jeszcze. Raz jeszcze musiałam poczuć że coś ma sens w moim życiu,że to co działo pozostanie we mnie na zawsze, że ponownie to co utraciłam mogę zdobyć. Wdychałam ciepłe i czyste powietrze czując że w środku powoli się uspokajałam. To zawsze mi pomagało,a jednak to miasto wciąż daje mi siłę na lepsze jutro które jak oczekiwałam nadeszło i czekało na mnie dwa lata. Teraz już wiedziałam że to od początku tak miało być,i teraz bezwględu na wszystko wykorzystam tą szansę. Przymknęłam oczy wpatrując się w umiejscowiony ośrodek treningowy Barcelony. Ujrzałam stojący w pobliżu czarny samochód który bez problemu poznałam. Uśmiechnęłam się przez łzy czując słoną ciecz na ustach.
 -To wszystko ma sens-szepnęłam sama do siebie szukając cienia pocieszenia-dziękuję za te dwa lata które uczyniły mnie silniejszą ale przeszłość mnie dogoniła i nie zamierzam się ukrywać-powiedziałam zamykając za sobą drzwi od tarasu. Na dole zastałam Alexa.
 -i jak?-spytał z uśmiechem
 -dobrze,wszystko tutaj masz-podałam mu potwierdzoną rezerwację i wyszczególnione Menu
 -te dania...są całkowicie inne niż nasze Menu-skrzywił się- nie mów że je zatwierdził?-spytał z przekąsem
 -niestety chciałam go uprzedzić ale już było po wszystkim-westchnęłam licząc na dalsze zaufanie
 - skąd je znasz?-pytał przeglądając dania- byłaś kiedyś w Argentynie?
 -Nie, ale mam znajomego który kochą tą kuchnie i bardzo często pytałam się co je i przez to wiele z nich zapamiętałam-uśmiechnęłam się dumnie po części wyznając prawdę.
 - to musi być bardzo rodzinny bo sam znam te dania z własnego domu,Rodrigo będzie wniebowzięty że chociaż raz będzie mógł ugotować to co sam zna z domu-powiedział podpisując papierki na dane zamówienia- dobrze się spisałaś-powiedział i spojrzał na mój uniform-widzę że ci się podoba ta posada-wyznał tym razem jako Alex a nie mój zarządca....nie teraz niby jesteśmy na równi tak jak sam stwierdził. Przyznałam mu rację,bardzo mi się spodobała. Teraz to moje stanowisko które sama osiągnęłam. 

 -jutro możesz mi pomóc właśnie z Menu pogadamy z Rodrigo-pokazał na gwiazdkę którą też sam nosisz-należysz do nasz-objął mnie lekko ramieniem posyłając swój najlepszy uśmiech. Nie musiał tego mówić

 -dziękuję za to-wywróciłam oczami przypominając sobie jego początkową dezaprobatę wobec mnie

 -za co?-uniósł ramiona wciągając na siebie marynarkę kelnerską.

 -za awans i uśmiech-szturchnęłam go lekko nie czekając na odpowiedź. Tomasowi i Andrei to nie umknęło i szybko przygarnęli mnie do siebie. 

 -widać że radzisz sobie lepiej z nim niż ja-zaczął Hiszpan...ale chwilę....

 -ty jesteś Argentyńczykiem!-pisnęłam-to dlatego tak dobrze znasz....-w powietrzu wisiało to co chciałam dalej powiedzieć

 -takim na pół-zaśmiał się- Alejandro też,większość spędziliśmy tam ale już od  4 lat mieszkamy tuta więc wiesz-objął mnie mocniej

 -Alex widzi w tobie wielki potencjał-wyznała Andrea-spójrz tylko na twoją gwiazdkę-pokiwała śmiesznie głową- w przyszłości wiąże z tobą nadzieję-dodał Tomas-oczywiście po mnie-przypomniał nam o sobie chłopak wprawiając nas w śmiech. Tak dobrze było czuć że niczego to nie zmienia. 

 -a co znaczyło że lepiej sobie radzę?-uniosłam brwi

 -dzięki tobie się uśmiecha a ty jako jedyna sprawiłaś że po raz pierwszy od kilku lat chodził cały dzień z bananem na twarzy-szepnął brunet-muszę ci się aż ukłonić-zatrzymał się i kleknął przede mną. Co za głąb. Jeszcze ludzie się głupio na nas gapili..no brawo Tomas.

 -wstawaj bo więcej nie zobaczysz swojej pięknej buzi w lustrze-szepnęłam przez zaciśnięte zęby

Chłopak zrobił przerażoną minę(albo chociaż próbował) i wstał zanosząc się głośnym śmiechem. Resztę dnia spędziłam z nimi sprawdzając czy ktoś się nie obija a na sam koniec wybraliśmy się do baru. Zamówiliśmy sobie soki pomarańczowe z lodem. Mogłam napić się w spokoju zapominając o tym co mnie dzisiaj spotkało. Stwierdziłam że prędzej czy później musiało się to zdarzyć i chcąc czy nie chcąc byłam gotowa przyjąć za to konsekwencje. Chyba że los sprawi że MÓJ NAJLEPSZY PRZYJACIEL I PIŁKARZ POD SŁOŃCEM mnie nie pozna. Tak to byłoby piękne kłamstwo.

****

I jak wam się podoba? Mówice w komentarzach. Dzisiaj Sylwester...Boże jak to szybko minęło,tyle się działo odkąd napisałam tutaj pierwszy rozdział...Dziękuję za ten rok i liczę że wam wszystkim przyszły rok przyniesie to co najpiękniejsze i będzie lepszy niż ten ♥