Rozdział 80

 ❝ Bo potrzebuję Ciebie jak żadnej innej rzeczy i skłamałbym mówiąc, że się chcę z Ciebie wyleczyć.❞

Od tamtego momentu moje życie odmieniło się o 180 stopni. Z cichej i nieśmiałej dziewczynki zmieniłam się w pewną siebie i odważną dziewczynę. Ta zmiana pokazała mi na jak wiele mnie stać i uświadomiła mi siłę w samą siebie. Wdychałam świeże i rześkie powietrze tak długo aż nie zaczęło padać na zewnątrz. Pogoda się zmieniła ale mój nastrój nie. Wróciłam do środka z głową oczyszczoną od zmartwień i problemów na jakiś czas. Przy barze ustawił się już barman i kelnerzy skończyli nakrywać do stołów. Zaczęła się ostatnia wieczorna zmiana. Co wieczór przychodzili specjalni goście i zaczynał się taki bankiet wszystkich bogatych ludzi. Wybiegłam z sali VIP i przeszłam przez salkę dla dzieci,salkę do ćwiczeń i salkę obiadową dla służby. Tam spotkałam Andreę i Tomasa,którzy zajadali się kanapkami.
 -głodomory z was-poklepałam po plecach Hiszpana siadając obok Andrei. Szybko na mnie spojrzeli i odstawili jedzenie na bok. Najwidoczniej ja byłam ważniejsza niż głód. Odwrócili się z zaciekawionymi minami wyczekując ode mnie monologu.
 -no co?-uniosłam brew obserwując ich oboje jedzących ponownie kanapki.
 -wróciłaś!-pisnęła Andrea z wielkim uśmiechem na twarzy. Uściskała mnie mocno tuląc do siebie z całych sił?....
 -chwila...jak to wróciłam?-spytałam tym razem chłopaka chowającego się za plecami dziewczyny.
 -ten uśmiech ta swoboda-przymknął lekko oczy-to jak 2 lata temu gdy cię spotkałem-zaśmiał się-witamy wśród żywych Celia-dodał połykając ostatni kęs kanapki. Naprawdę wróciłam.....
 -teraz ty i tylko ty dla nas zrozumiano?-powiedziała pewnie Hiszpanka
Pokiwałam ochoczo głową biorąc do ręki szklankę z sokiem pomarańczowym. Odetchnęłam głęboko nabierając sił w płuca i energię której tak bardzo mi brakowało. Dzięki rozmowie z Leo to się zmieniło...Ich świat ponownie moim światem,ja ponownie wśród nich,oni wśród mnie choć na odległość. Moje serce należy wciąż do nich ale bije tylko do jednego i nigdy to się nie zmieni. Wyszłam z kuchni i ubrałam ponownie na siebie uniform. Zapięłam go do połowy gdy z rogu zaczepił mnie Alex. Już przygotowałam się do pełnej listy obowiązków ale jego spokój w oczach oznaczał coś innego.
 -Dzięki tobie mamy zarezerwowany cały harmonogram na przyszły rok-podrapał się na karku- i muszę dać ci niezłą podwyżkę-powiedział tym razem poważnie. Czyli gadam z zarządcą. Przedstawił mi kopertę specjalnie zaadresowaną do mnie. Uchyliłam usta gdy dostrzegłam na niej pieczątkę prosto z klubu......FC Barcelony.
 -ciesz się życiem tak jak powinnaś-szepnął- a i Leo dał ci niezły napiwek-dodał na koniec. Odszedł zostawiając mnie samą na schodach. Po chwili na usta wpłynął mi tak głupi uśmieszek że samej siebie nie poznawałam. Położyłam kopertę na recepcję szykując się na jej otwarcie. Co było w niej takiego że była specjalnie zaadresowana do mnie? Dlaczego tutaj była pieczątka Bartomeu? Uchyliłam wieczko i zobaczyłam włożone bilety i karnet ze smyczą.....Gdy wyjęłam w całości zawartość zrozumiałam co trzymam w ręce. Bilet na najbliższy mecz Barcelony i Karnet do wejścia VIP. Karnet jako karnet jest klubowy i na moje (nie) szczęście on nigdy się nie kończył czyli na każdy mecz miałam wejście VIP.....w dodatku był dołączony liścik" Mamy nadzieję że spodoba się pani urodzinowy prezent i w pełni go pani wykorzysta. Zarząd Barcelony Pozdrawiamy". Dodatkowo napisali że mogę zabrać osobę towarzyszącą. Przetarłam oczy patrząc  na podarek urodzinowy. Zarząd....to skąd....Chłopaki i Leo i stało się jasne że to oni za tym stoją. Oparłam głowę na blacie i poleciało mi kilka łez,łez które znaczyły dla mnie więcej niż tysiąc słów. Nie cieszyły mnie bilety tylko fakt że pamiętali,że pomimo tej rozłąki nadal myśleli o mnie. Nie mówiłam nic więcej tylko pobiegłam zanieść kopertę na górę do siebie. Kopertę zostawiłam na stoliku a karnet wraz z biletami schowałam do szuflady. Najlepszy dzień który zdawał się nie mieć końca,wciąż mnie zaskakiwał. Gdy wyszłam za drzwi spotkałam kuriera który trzymał bukiet białych Lili.
 -Pani Celia Montez?-spytał
 -tak to ja-powiedziałam-ma pan coś dla mnie?
 - a mam-powiedział i postawił owy bukiet tuż przed moimi oczami.
 -tu proszę podpisać-postukał w wolne miejsce na kartce. Zrobiłam to co mi kazał i po tym szybko wyszedł z hotelu. I co ja mam teraz zrobić? Stałam jaka wryta i wdychałam niesamowity zapach kwiatów. Niesamowicie pachniały w całym holu.
 -co to za zapach?-powiedział zdziwiony kucharz wychodząc ze swojego stanowiska pracy
 -kwiatów-dodałam śmiejąc się
 -kto je dostał? Lilie...-powiedział z lekką chrypką w głosie
 -ja-dodałam-przed chwilą kurier je przyniósł,nie wiem od kogo są-powiedziałam wciąż czując zapach roślin unoszący się w powietrzu
-karteczka tu jest-dodał Rodrigo podając mi ją
"By ci te kwiaty przypominały dom, który wciąż na ciebie czeka". Przeczytałam ją jeszcze kilak razy poszukując się wskazówki. Jedyna odpowiedź która przychodziła mi do głowy to Leo ale on przysłał mi bilety..więc kto inny? Nikt nie przychodził mi do głowy a nie lubiłam mieć prezentów niespodzianek jeśli nie wiem od kogo one są.... Złapałam się za głowę i przez chwilę musiałam pomyśleć jasno.  Usłyszałam bing i wtedy mnie oświeciło. Odblokowałam telefon a na nim widniejącą wiadomość dość długą jak na krótki sms.....Gdy przewinęłam treść i ujrzałam zdjęcie dziewczyny w znanym domu,MOIM domu który znajdował się kilka ulic od hotelu myślałam że zemdleję,to było za dużo,zdjęcie które ujrzałam to zdjęcie Rafaeli. Pomyślałam sobie że nieświadomie mi to wysłała ale później dopisała kilka słów...które w pewien sposób opisywały to co czułam w środku. Rafa nie była Rafą....zmieniła się przez te 2 lata....a to ja byłam jej współlokatorką w pokoju,to w tym pokoju narodziła się nasza przyjaźń. Przyjaźń którą jak myślałam zakończyłam ale myliłam się...Poprzez obszerną wiadomość napisała mi to co czuje w moim dniu urodzin i nie zapomniała wspomnień o Neymarze i jego także nie pominęła w życzeniach. Były to wzruszające słowa na wzór tego czego tak długo nie mogłam powiedzieć do nikogo. Rafa ujęła to krótko i tak że zapomniałam przez chwilę jak się oddycha. To zdjęcie mówiło jedno i nawet wiedziałam co. Miłość,tęsknota,ból,żal,tęsknota. To nawet więcej niż jedno ale tak po prostu było. Dała takie zdjęcie z okazji moich urodzin ale także rocznicy mojego przyjazdu do nich,to był początek mojej miłości wobec Brazylijczyka.... A ona świetnie o tym wiedziała. Odłożyłam telefon na blat i miałam ochotę płakać gdyby nie fakt że po słowach Rafy wywnioskowałam że nie mogę,że to byłoby nie fair. I powstrzymałam się od tego by to zrobić jak i od zadzwonienia do niej. A przyjaciółka....to było coś czego dawno nie zaznałam choć miałam Andreę blisko,to wciąż wiedziałam że ona tam jest tak jak Anto,Shaki,Veronica....to właśnie je zawiodłam. Gdzie siła i odwaga którą kiedyś miałam? Gdzie podziała się druga połowa mnie gdy jej tak bardzo potrzebuję? To ja nie potrafiłam jej odnaleźć i trwało to zbyt długo aż w końcu ją utraciłam. Podniosłam głowę znad blatu i przetarłam ją rękami otrzeźwiając się zarazem do nocnej zmiany. Kelnerzy obsługiwali stoliki a ja siedziałam jak słup i im nie pomogłam. Nie myślałam a jedynie zaczęłam się ruszać. Narazie myśli odeszły na bok i skupiłam się na wypełnieniu obowiązków. I tak minęło kilka dni. Nie myślałam nie spałam a jedynie zatraciłam się w pracy i nie liczyłam się nawet z tym że tego dnia miały odbyć się Leo urodziny. A także tego dnia dostałam wolne do godziny 13 bo wtedy zaczynała się moja zmiana. Oczywiście nie zdziwił mnie fakt że obudziłam się o 8 nad ranem i nie mogłam zasnąć. Leżałam i się kręciłam nie mogąc wytrzymać w łóżku. Ubrałam na stopy miękkie kapcie i owijając się kocem zeszłam na dół. O mal nie spadłam ze schodów widząc Anto w recepcji wraz z Leo  którzy rozmawiali z Rodrigo
 -to tylko jego brat-westchnęłam-w końcu to jego urodziny-powtórzyłam sama do siebie wślizgując się do pomieszczenia dla pracowników. Wzięłam sobie szklankę i nalałam sobie do niej soku na orzeźwienie. Zwiesiłam na chwilę głową i zaczęłam myśleć. Od kilku dni nie dopuszczałam do siebie tej myśli ale ona nadeszła i dzisiaj się z nią zmierzę
 -niech będzie co ma być-dodałam głośno i w tamtej chwili otworzyły się drzwi od kuchni. Stałam w nich ja i uśmiechnięty Argentyńczyk.
 -księżniczka wstała?-spytał z promiennym uśmiechem,widziałam że odżył całym sobą. Wnioskowałam to z tego że był w japonkach i krótkich szortach ukazując swoje tatuaże. A wracając do mojego porannego nieogarnięcia...
 -nie mogłam spać stary-mruknęłam do niego poklepując go po ramieniu
 -ja jestem stary?-uniósł znacząco brwi-wiesz co...
 -tak ty Leo-parsknęłam śmiechem nie wytrzymując tej powagi,to mnie obudziło i mogłam mu  obiecać że  to będą jego najlepsze urodziny pod słońcem
 -od rana już mnie zasmucasz najpierw dowiaduje się od Rodriga tego że masz zmianę dopiero na 13 a teraz nawet nie umiesz się ze mną porządnie przywitać-założył ręce na pierś w udawanej złej pozie. Nadawałby się na aktora,załatwię mu posadę aktora a ja zajmę jego pozycję piłkarza. Tak to moja urojona wyobraźnia i niedobór czegoś tam.
 -a dasz mi chociaż się ogarnąć bo raczej nie chcesz poczuć no wiesz-poruszyłam brwiami-z rana jestem jaka jestem wybacz mi staruszku-roześmiałam się i pobiegłam na górę. Leo nie próbował mnie zatrzymać ale wiedziałam że oberwę za to co powiedziałam. Wzięłam szybki prysznic i zajęłam się poranną toaletką. Nabalsamowałam całe ciało oraz włosy dodając do nich odżywki o zapachu lilii. Ten zapach od zawsze mi towarzyszył i nawet teraz jest przy mnie....Nie zamierzałam zamykać drzwi na wszystko to co było kiedyś,to "kiedyś" jeszcze nie minęło i miałam głęboką nadzieję że dzisiejszy wieczór pewne rzeczy mi ułatwi  i te drzwi zostaną ostatecznie otwarte na wszystko.  Po wyjściu z łazienki ubrałam się szybko w krótki szorty i pierwszy lepszy T-shirt który znalazłam w szafie. Gdy spojrzałam na siebie w lustro ujrzałam dawną mnie? Obracałam się we wszystkie strony a nawet szczypałam się dla przykładu ale to nic nie dało. To byłam prawdziwa ja. Zeszłam na dół zapinając uniform i z gumą do włosów zaczepioną na nadgarstku. Busz na mojej głowie wciąż dokuczał mi gdy wchodziłam na recepcję. Nie mogłam ich okiełznać a w sumie..
 -nie związuj ich-dodał Tomas-dobrze ci w rozpuszczonych-puścił mi oczko i zniknął za szklanymi drzwiami. Gdzie go tak z rana wywiało? Nie zaprzątałam sobie tym głowy z racji tego że miałam co innego na głowie. Wszystko na imprezę urodzinową musi być perfekcyjne. A ja tego osobiście dopilnuje.
 -Alejandro nie masz dla mnie żadnych obowiązków?-spytałam zatrzymując go po jednej z przerw
 -chciałabym ale wszystko co cię dzisiaj dotyczy co impreza a ona dopiero wieczorem-westchnął-Leo i Antonela byli rano dzisiaj by sprawdzić czy wszystko będzie gotowe i powiem ci że nie masz czym się martwić-położył dłoń na ramieniu dodając otuchy- ta impreza będzie twoim osobistym sukcesem jakkolwiek to zinterpretujesz-zaśmiał się
 -masz rację ale to znaczy że..że mam wolne?-spytałam z nutką...smutku? Naprawdę nie cieszyłam się z dnia wolnego...Coś ze mną nie tak
 -taka już rola zastępcy zarządcy a kelnerów mamy dość jak na taką imprezę-dodał przewijając papiery- trzymaj zajmij się rozmieszczeniem gości tak na zajęcie się nudą-podał mi listę i rozmieszczenie na sali i poszedł dalej zając się innymi sprawami. Jako jedyna mogłam teraz zerknąć na listę gości. Nie oczekiwałam cudów ale mnie nie zdziwiła. Zobaczyłam na nich całą swoją katalońską rodzinę wraz z dziećmi i innych przyjaciół Leo. Nie mogło zabraknąć na nich Kuna którego już uśmiech widziałam gdy go ze mną nie było. Na pierwszej 20 okazała się być cała 11 klubu co spowodowało mój uśmiech. Listę pisał osobiście Leo gdyż piłkarz pisał ich skrótami bądź pseudonimami. Alex nie mógł się zwrócić z tym do nikogo innego jak do mnie. Rozmieszczę ich tak że każdy z nich będzie blisko jubilata. A samemu jubilatowi zrobię wielką niespodziankę przez wielkie N.

****
Mamy 80! I jak się podoba? Może nie jakiś specjalny ale można się powoli domyślać tego co będzie na imprezie :D To może być przełomowa impreza w życiu Celi jak myślicie?

Rozdział 79

"Największa nagroda od życia? Gdy ktoś szczerze cię pokocha"

Po rozmowie z Leo poczułam od środka to czego nie zaznałam od dłuższego czasu-spokoju. Długo się tuliliśmy pozwalając sobie na łzy. W końcu to z nas zeszło i wspólnie zajęliśmy się Menu teraz tak na poważnie. Jednak nie mogłam oprzeć się jednej kwestii...gdy tak blisko jestem Leo..a Leo jest blisko z ....to na pewno wie....Argentyńczyk wystukał na telefonie kod i wszedł w galerię.....

 -wciąż masz....-pokazał na zdjęcia z pierwszych dni z nimi,wtedy w restauracji popstrykałam im trochę tych zdjęć. Powstawiam na urodziny. Przewijał palcem co chwila z jakiegoś się śmiejąc. Naprawdę miał niezły ubaw

 -To Neymar?-spytał-zrobiłaś mu jak spał?-zadał kolejne pytanie które obijały mi się o uszy. W głowie wciąż miałam obraz kiedy te zdjęcia robiłam,nie zapomniany widok. 

 -tak to było dawno-potarłam ramiona mówiąc zmieszana-tamta noc....była moją najpiękniejszą-szepnęłam. Leo uśmiechnął się na swój znany sposób i odłożył mój telefon na miejsce. Właściwie nie ośmielił się nawet wytknąć nosa spod mojego ekranu ale widział że zmienił mi się nastrój więc przestał. Mimo tego błądziłam myślami do tamtej nocy...Jak byłam w jego ramionach,jak jego ciepło sprawiało że mogłam spokojnie oddychać i poczuć to wszystko na nowo,jak swoją obecnością doprowadzał mnie do szaleństwa.Gdy tyko widział że jestem rozgrzana wiedział co robić. Nie był gwałtowny a delikatny i czuły. Pokazywał swoją miłość do mnie w każdym pocałunku i pieszczocie. Dotykał mnie w taki sposób że momentami myślałam że jestem w niebie. Zmysłowo i namiętnie oddawał każdy mój pocałunek,kiedy tylko byłam przy nim pogłębiał dodając tak żaru do naszej miłości.Palcami przesuwałam po kącikach jego ciała zapamiętując je na długo. Jego żar pobudził we mnie miłość której mi brakowało.Obudziłam w sobie kobietę.To był mój najpiękniejszy dzień. Ocknęłam się z wyśnionych wspomnień i wróciłam do Leo. Piłkarz opierał się o drzwi przyglądając mi się. Podeszłam do niego a on wystawił ramiona. To był jeden z najlepszych uścisków w moim życiu. Odetchnęłam z ulgą wdychając zapach perfum bruneta.

 -Celia.....-odezwał się Tomas widząc nas w takiej pozycji. To mogło zdziwić tym bardziej że wie tylko Alex...Już widzę te pytania

 -tak Leo to moja rodzina-pokiwałam robiąc duże oczy-co nie Messi?-spytałam chłopaka. Brunet ochoczo pokiwał głową mrugajac okiem.Mina Tomasa bezcenna.

 -oczywiście,Celia to moja rodzina-powiedział ze słodkim uśmiechem na twarzy. Tomas poklepał po ramieniu Argentyńczyka powodując zniknięcie mojego uśmiechu....

 -Tomas to mój bratanek-szepnął mi na ucho-hotel prowadzi mój brat a restaurację drugi brat-dodał drapiąc się po czole. 

 -czyli....-puknęłam się mocno w czoło dodając do tego pięść. Byłam ciemna jak osioł. Spojrzałam prosto w oczy Leo na co  on się uśmiechnął.... To stąd znam ten uśmiech! To rodzina Leo wiec logiczne że ich uśmiechy skądś mi były znane. Teraz już wszystko jasne. Tomas tak dobrze ukrywał ten fakt że sama już nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Wpatrywałam się w chłopaka bawiąc się palcami. Leo lał ze śmiechu w kącie głośno wypuszczając powietrze
 -ty zawsze powodujesz mój ból brzucha-dodał piłkarz-nawet nie wiesz jak się cieszę że ponownie jest tak...tak normalnie-szepnął i na koniec dał mi buziaka w policzek. Wyszłam za nim. 
 -Leo..-zatrzymałam go jeszcze na chwilę,musiałam-nie musiałam ale to zrobiłam 
Odwrócił się trzymając w dłoni telefon. Miał tapetę z dziećmi i Anto. Skup się Celia! Skup!
 -nie mów nic na razie Anto ani nikomu....sama im powiem-powiedziałam niemalże szeptem. W środku zapadła cisza i nie wiedziałam co dalej. Zero,czarna dziura. Czy to tak miało wyglądać?
 -gdybym był tobą od razu bym powiedział-westchnął. Spojrzałam na niego unosząc wzrok i automatycznie pojawił mi się na ustach uśmiech. Taki najprawdziwszy,najpiękniejszy jaki mogłam mieć. Wyszłam z recepcji i wpadłam w jego ramiona. Coś mi dzisiaj przyszło na przytulanie najlepszego piłkarza na świecie? Potrzebowałam go jak cholera i gdy teraz mam okazję nie chciałam go puszczać. Przydałoby się by przychodził tu codziennie ale to było niemożliwe,dla mnie jak i dla niego. On ma rodzinę która go potrzebuje a ja mam obowiązki i ludzi których tak łatwo nie zostawię. Póki co cieszyłam się że ponownie mogę zobaczyć jego twarz. Leo opuścił ramiona i oparł się o recepcję
 -dobry z ciebie zastępca-pokiwał gładząc odznaczenie na uniformie. Bawił się nim i w czasie naszych krótkich śmiechów zadzwonił jego telefon. Pokazał mi wyświetlacz tam było zdjęcie Anto,więc to ona. Zerknął na mnie pytając czy może przy mnie rozmawiać
 -jasne-powiedziałam niesłyszalnie. To oczywiste że chciałam ją usłyszeć, i posłuchać jej głosu. Jej aksamitnych strun głosowych to jak mówi...jak się odzywa....to było to czego po części potrzebowałam. Leo włączył na głośnik....ON CHYBA OSZALAŁ... Zrobiłam duże oczy i pogroziłam śmiesznie palcem piłkarzowi. Wziął telefon między nas i zaczął rozmawiać. Usłyszałam ją...i myślałam że śnię. Moja Anto,Anto naprawdę dawała sobie radę. Nasłuchiwałam ich póki nie zaległa cisza. Leo spojrzał na mnie a ja na niego nie wiedząc co powiedzieć. Przymknęłam oczy i nastawiłam się na wydanie z siebie słów ale gdy chciałam to zrobić ona się odezwała...
 -za 3 dni są twoje urodziny-powiedziała-Leo nie chce by to była huczna impreza...ale też nie chcę byś nie obchodził ich wcale...a może pojedziemy do Rosario? A Może do innego kraju? Gdzieś daleko-szepnęła. Myliłam się,to wciąż jest Argentynka cała w kawałkach. W kawałkach z mojej winy. 
 -kochanie wiesz że bardzo bym chciał ale....sama wiesz co ci obiecałem-szepnął do słuchawki. Coś jej obiecał i liczył na to że spełni tą obietnicę.
 -o się nie spełni Leo!-wrzasnęła-czy to do ciebie nie dochodzi?-spytała zirytowana
 -mów co chcesz ale wciąż w to wierzę i ty też powinnaś na wzgląd na nią....-dodał patrząc na mnie. Tu chodziło o mnie i teraz czułam się z tym nieswojo.
 -przepraszam za tamto...wiem ale to już 2 lata...Potrzebuje czegoś co by mnie upewniło że ona do nas wróci,że wszystko z nią dobrze,że jest zdrowa,że jest cała,że ma co jeśść,że ma gdzie mieszkać,że ma  tam kogoś,śże jest tam..-tu przełknęłam głośno ślinęi-szczęśliwa,jeeśli ona jest to i ja będę-westchnęła-jesteś w tej restauracji co ci Kun poleciłł?-spytała
 -tak akurat jestem po spotkaniu i ustaliłem menu z zarządcą-mrugnął śmiesznie okiem. Dostał za to kuskańca w bok. Cicho się zaśmiał oddając mi telefon na chwilę.  Umysł krzyczał"To twoja chwila a serce coś zupeełnie odwrotnego. Najchętniej to sama bym siebie zabiła by zobaczyć jak mam zareagować w przyszłości. Ale oczywiście musiałam mieć tylko jedno życie i to jedno sprawiało mi wiele zawodów.
 -przyjść do ciebie? Razem pójdziemy gdzieś coś zjeść dzieci są u mamy...-powiedziała szemrając czymś do telefonu. Piłkarz ochoczo pokiwał głową. Szlag
 -tu jest świetna restauracja więc możemy na miejscu od razu poznasz wszystkich-uśmiechnął się jak głupi do sera a to teraz mnie nie obchodziło..obchodziło mnie to że Anto się tu zjawi i zobaczy mnie na 1000000% to jest pewne.
 -to w takim razie czekaj na mnie-posłała mu buziaka-kocham cię-dodałą na sam koniec
 -ja ciebie mocniej księżniczko-zaśmiał się z grymasem na ustach i rozłączył się kładac ręce na recepcje. Miałam ochotę go zabić.
-czyś ty kompletnie powariował?!-krzyknęłam mu nad uchem-to nie czas by Anto tu przychodziła przecież!
 -a może to już czas? He? pomyślałaś nad tym że długo z tym zwlekałaś? sama zresztą słyszałaś...-powiedział patrząc mi prosto w oczy. Poczułam się jak 5-letnia dziewczyna której zabrano lizak. Jakby uderzono mnie w twarz.
 -nie...pomyślałam o tym ale sam wiesz  że to niee czas to,,nie tak miało być-pokręciłam głowązas-jawwwyobraziłeś sobie jak ona to przeżyje? JJak zareaguje?-szepnęłam smutno spuszczając wzrok-to mnie załamie Leo....doszczętniet
 -to kiedyś musi nastąpić Celia i wierzę że przyjdzie taki czas.Prawda zawsze zwycięża ale miłość i wiara jest  silniejsza niż wszystko -dodał-ale nie bój się Anto cię nie zobaczy-westchnął z uśmiechem. Ten gest przyniósł mi ulgę i mogłam spokojnie myśleć.Oparłam się o framugę drzwi i  pozwoliłam sobie na wspomnienia. Brakowało mi chwil gdy byłam...gdy byłam bezwarunkowo szczęśliwa i mogłam martwić się o najbliższych gdy tylko tego potrzebowali. Teraz mi tego zabrakło i zachciało mi się ponownie płakać. Przetarłam nerwowo twarz. Wyszłam na zewnątrz wdychając świeżże powietrze. Oddychałam głeboko na zmianę mówić sobie w głowie wszystko to co mnie podnosi na duchu póki pewna myśl nie przyćmiła mi wszystkiego. To jest coś czego tak długo szukałam. Nadzieje przyszła tak szybko jak zobaczyłam nadjeżdżający samochód pod sam hotel. Wysiadła z nich kobieta o długich i brązowych włosach. To była Anto,moja nadzieja. Nie ruszyłam nawet nogą gdy przemknęła koło mnie jak duch szukając swojego ukochanego. Tam go nie ma-pomyślałam przez chwilę i ta jedna głupia myśl a  mi w głowie że to ona szuka całkiem kogoś innego niż myślę.....
 -już jestem-przywitał się czule ze swoją partnerką dodając przy tym ukryty cwaniaacki uśmiech. Ja przy tym byłam i on to dobrze wykorzystał. Nogi klei mi się do podłogi i przez dłuższy czas nie mogłam się nigdzie ruszyć,albo po prostu nie chciałam....Była dla mnie najlepszą przyjaciółką i znałyśmy się jak siostry  a teraz jak ja mam jej spojrzeć w oczy? Przy niej wydałam się sobie inną obcą osobą...Wzięłam wdech i wypuściłam powietrze jednocześnie odklejając się od podłogi. Dotknęłam szybko Leo po ramieniu i zamknęłam się w jednej z sal przeznaczonych dla Vipów. Kelnerzy tej strefy od południa nie obsługiwali więc mogłam tam zostać na dłużej. Z tarasu hotelu widziałam cały ośrodek treningowy i cieszyłam si e jak głupia wiedząc ile tam przeżyłam,ile razy pękałam ze śmiechu ile razy wielcy ci piłkarze udowadniali swoją zwyczajność i skromność wobec mnie ale iecomi każdego kogo poznawali chociaż na początku w to nie wierzyłam to późnźiej uczynili tak wiele że niemalże nie widziałam już różnicy między piłkarzami a moimi przyjaciółmi. I już nic nie było takie samo.

****
I jak wam się podoba? Co o nim myśślicie? Jak postawa Celi odnosi się do przeszłości ? Jak myślicie co stanie się na urodzinach Leo? Czy Celia odważy się wrócić do dawnego życia?iCzk

niIpiłąc bbbrhazae.ejed łpaĘitc do.